* ( مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ وَمِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ ) * فلق : 2 و 3 . از شرّ آنچه آفريده و از شرّ غاسق آنگاه كه داخل شود رجوع كنيد به « غسق - فلق » اين لفظ فقط يك بار در كلام اللَّه مجيد به كار رفته است . وقت : مقدارى از زمان كه براى كارى معين شده است . فيومى در مصباح گويد : « الوقت : مقدار من الزّمان مفروض لامر ما » - * ( قالَ فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِينَ . إِلى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ ) * حجر : 37 و 38 . گفت تو از مهلت شدگانى تا روز وقت معلوم كه قيامت باشد . * ( وَإِذَا الرُّسُلُ أُقِّتَتْ . لأَيِّ يَوْمٍ أُجِّلَتْ . لِيَوْمِ الْفَصْلِ ) * مرسلات : 11 - 13 . * ( « أُقِّتَتْ » ) * در اصل با واو است بجاى الف . و آن بمعنى تعيين وقت و بيان وقت است در « رسل » آيه فوق بررسى شده و گفته‌ايم ظاهرا مراد از « رسل » رها شده ها و فرستاده هاى عالم است نه پيامبران و آمدن قيامت وقت ايستادن و متوقف شدن آنهاست يعنى : آنگاه كه فرستاده ها و رها شده ها موقوت و معيّن الوقت گردند براى متوقّف شدن . براى چه روزى آنها با مدّت رها شده‌اند ؟ براى روز فصل و جدائى . موقوت : * ( إِنَّ الصَّلاةَ كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتاباً مَوْقُوتاً ) * نساء : 103 . كتاب كنايه از وجوب و موقوت بمعنى وقتدار است يعنى نماز براى مؤمنان واجبى است محدود الوقت كه بايد در اوقاتش خوانده شود . ميقات : وقت معين براى كارى . و وعده وقتدار و نيز مكانى كه معين شده براى عملى مثل مواقيت حجّ كه مكانهائى است براى احرام بستن چنان كه طبرسى فرموده است . عبارت راغب در بيان معنى اخير گنگ است . * ( وَأَتْمَمْناها بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقاتُ رَبِّه أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ) * اعراف : 142 . ميقات در آيه بمعنى وعده معين است چنان كه در صدر آيه فرموده * ( وَواعَدْنا مُوسى ثَلاثِينَ لَيْلَةً . . . ) * يعنى : بموسى سى شب را وعده كرديم و آن را با ده شب از اتمام نموديم پس وعده وقتدار خدا چهل شب گرديد . ايضا در آيه * ( وَاخْتارَ ) *